Na quietude do solpor, a historia de Mondoñedo non só se conta nas súas pedras, senón tamén nas miradas dos seus habitantes máis sixilosos. Mentres as impoñentes torres da Catedral se iluminan ao fondo, reclamando o ceo e o paso do tempo, este felino rubio observa dende a maleza con ollada atenta. É un contraste marabilloso: a maxestade intocable da arquitectura histórica fronte á vida salvaxe, efémera e cotiá que respira aos seus pés.