A figura do limpabotas pasou á historia hai xa moitos anos, quedando na nosa memoria colectiva como a estampa dunha época que xa non volverá. Eran persoas que, provistas dun humilde tallo de madeira para sentar e un caixón sobre o cal o cliente apoiaba o zapato ou a bota, gardaban no seu interior cepillos e betume, prostrándose aos pés dos viandantes para gañar o pan.

O limpabotas que coñecemos en Mondoñedo a comezos dos anos setenta chamábase José. Daquela, era residente no Hospital de San Paulo e exerceu esta modesta profesión durante varios anos na nosa vila. O seu recuncho habitual de traballo atopábase na fachada do Café-Bar Central e no comezo da praciña de Oswaldo Codina (o que hoxe coñecemos como a Praza do Concello).

Por desgraza, a realidade da rúa era dura e o negocio non daba para moito; os parcos ingresos que obtiña co seu labor apenas lle resultaban suficientes para malvivir. O tempo de José nas rúas de Mondoñedo rematou cando nos deixou ao ser trasladado como residente a outro establecemento benéfico na cidade de Lugo.

A imaxe que hoxe rescatamos achéganos a súa mirada e o seu recordo, o testemuño imborrable dun daqueles oficios humildes que formaron parte da paisaxe humana, cotiá e inesquecible das nosas rúas.

Coa colaboración de Andrés García Doural