Dende moi neno, Manolo Araujo xa sobresaía polas súas brillantes calidades vocais. Sendo moi novo, foi un destacado neno de coro nas catedrais de Mondoñedo e de Lugo. Tras regresar de novo á cidade mindoniense, pasou a formar parte do Orfeón local e, tempo despois, asumiu a dirección do recoñecido orfeón «Alborada».

O seu seguinte gran paso chegou en decembro de 1953, cando decidiu fundar a orquestra “Manolo Araujo”. Para poñer en marcha este proxecto, contou con varios músicos procedentes da antiga orquestra “Ritmo” e incorporou novos talentos locais que desexaban abrirse camiño na música. O seu singular local de ensaio era unha pequena edificación situada na parte traseira do seu propio domicilio, na cotiá rúa Rigueira.

Unha formación que fixo bailar a Galicia enteira

A orquestra mindoniense non tardou en gañar un enorme prestixio e unha considerable sona. Ao longo dos seus anos de actividade, o seu ritmo encheu de ledicia as romarías, festas e sociedades recreativas de media Galicia e de fóra dela.

Hoxe en día, na memoria colectiva aínda resoan as súas actuacións en Riotorto, no Conde Santo de Lourenzá, no Casino de Mondoñedo, no prestixioso Casino de Astorga, na Pastoriza ou na entrañable praciña de San Xoán de Mondoñedo. Tamén fixeron bailar á xente en San Lourenzo de Foz, nas concorridas Festas dos Remedios de Mondoñedo, en San Cosme de Galgao, nas festas de Nosa Señora de Rábade, na véspera de San Pedro na contorna da Fonte Vella, no Cantón mindoniense, no emblemático Kiosko Alfonso da Coruña, nas patronais do San Froilán de Lugo, no Casino lucense, nas feiras das San Lucas, en San Cosme de Barreiros, no San Roque de Melide ou en Cedeira, entre moitas outras citas.

Ademais da súa faceta como director e intérprete, Manolo Araujo destacou como creador. Foi o autor dun fermoso bolero titulado “Por que ha de ser” e compuxo a música do himno “Ímpetu”, dedicado á Centuria Cardenal Cisneros de Mondoñedo.

O peche dun ciclo musical

Porén, co devalar dos anos, xurdiron os habituais contratempos e diferenzas de opinión entre os músicos, o que motivou que varios compoñentes fosen deixando a formación. Deste xeito, no ano 1961, a orquestra de “Manolo Araujo” silenciou os seus instrumentos de xeito definitivo, pasando a ocupar dende entón un lugar de honra na historia musical de Mondoñedo.

Como testemuño gráfico de todo aquel talento reunido, a magnífica fotografía inmortaliza aos membros do grupo listos para actuar co seu elegante vestiario de gala.

Na imaxe podemos recoñecer a:

Unha lembranza agarimosa para aqueles músicos que puxeron ritmo e ilusión aos seráns de toda unha xeración.

Coa colaboración de Andrés García Doural