No ano 1881, Mondoñedo asistiu a un fito histórico coa fundación da Sociedade de Obreiros. Esta benemérita institución naceu co firme propósito de apoiar e dignificar as clases máis humildes da vila, aprobando o seu primeiro regulamento o 19 de novembro dese mesmo ano. Á fronte desta gran iniciativa, como primeiro presidente e motor fundamental do proxecto, situouse un home cuxa xenerosidade e compromiso social deixarían unha pegada imborrable: D. Antonio Díaz Núñez, coñecido popularmente como “do Cura”, quen exerceu o cargo dende a fundación ata o seu falecemento en 1894.

Antonio Francisco María Díaz Núñez naceu nas primeiras horas do 21 de febreiro de 1820 en Mondoñedo (concretamente entre as tres e as catro da mañá). Fillo lexítimo de Manuel Díaz e Isabel Núñez, as súas raíces estaban fondamente ligadas aos barrios mindonienses: era neto por vía paterna de José (xa finado naquel entón) e Manuela Méndez, veciños que foran do barrio de San Carlos, e por vía materna de Antonio Núñez e Rosenda García, do histórico barrio de San Lázaro.

Un fogar para a Sociedade: o nacemento do «Cine Pacheco»

D. Antonio non só dirixiu a Sociedade con enorme entrega, senón que no ano 1884 arriscou o seu propio patrimonio para darlle un fogar definitivo. En marzo dese ano, adiantou do seu propio peto a respectable cantidade de 3500 pesetas para mercar un espazoso edificio situado no número 8 da rúa Pacheco.

A súa idea era ambiciosa: reformar a edificación para dotala de todas as comodidades que os socios precisaban, construíndo na planta baixa un amplo salón para asembleas, bailes e representacións teatrais. Aquel local non tardaría en converterse nun centro cultural de referencia e, de feito, durante bastantes anos funcionou alí o recordado “Cine Pacheco” de Mondoñedo.

Co paso do tempo e a posterior disolución da Sociedade, o edificio pasou a mans do Concello, que o remodelou para albergar na súa planta superior o espazo que hoxe en día todos coñecemos como a «Casa da Xuventude«, mantendo vivo o seu espírito de servizo á comunidade.

Un mestre de obras e ebanista de prestixio

Máis alá da súa faceta social, D. Antonio foi un destacado ebanista e mestre de obras que axudou a darlle forma á paisaxe urbana e artística de Mondoñedo na segunda metade do século XIX. Baixo a súa batuta construíuse o magnífico e señorial edificio do Casino de Mondoñedo.

Así mesmo, as súas mans de artesán executaron algúns dos traballos de ebanistería máis fermosos da igrexa do antigo convento de Alcántara. Da súa autoría saíron altares tan sobranceiros como o do Corazón de Xesús e María, o de San Vicente de Paúl, o da Concepción e o de San Luís o Maior.

Unha vida entregada á caridade e ao seu pobo

O 12 de mai de 1894, o párroco de Santiago de Mondoñedo, o licenciado D. Perfecto López Hervella, oficiaba o enterro de D. Antonio no cemiterio municipal. Finaba aos 74 anos de idade no seu domicilio do barrio de Casas Novas, sendo xa viúvo de Dª Josefa Gallego (con quen non tivera descendencia) e deixando un baleiro enorme na Sociedade de Obreiros Católicos que el fundara.

Ao abrir o seu testamento, asinado ante o prestixioso notario de Mondoñedo D. Gerardo Álvarez Giménez, descubriuse a verdadeira dimensión do seu corazón caritativo. Entre as súas disposicións testamentarias, D. Antonio legou:

O recordo dun home exemplar

Con estas breves pero xustas notas, queremos render unha sentida homenaxe a este veciño de Mondoñedo que tivo a visión e o valor de poñer en marcha unha iniciativa que supuxo unha auténtica revolución social e educativa na nosa vila.

A figura de D. Antonio Díaz Núñez «do Cura» merece ocupar, por dereito propio, un lugar de honra no catálogo de mindonienses ilustres. Hoxe en día, unha placa na rúa que o viu nacer sería un xusto e merecido recordo para que as novas xeracións non esquezan a este gran benfeitor do noso pobo.

Coa colaboración de Andrés García Doural