Nas inmediacións da estación de servizo de Mondoñedo, nun dos laterais da actual Avenida Eladio Lorenzo, existiu a comezos dos anos sesenta unha pequena serra de madeira de piñeiro rexentada por Victoriano González Redondo. Nese serradoiro traballaban varios operarios e serrábase táboa de diferentes dimensións e grosores, destinada á fabricación de caixas para froita, peixe, polos, queixos ou amorodos. Era un material con enorme demanda naquelas décadas, nun tempo no que o plástico aínda non invadira o mercado.

Dado que varios clientes preferían recibir as embalaxes xa montadas na propia orixe, nunha dependencia do serradoiro varios veciños de Mondoñedo dedicábanse a diario a cravar as táboas dos envases solicitados. Por cada caixa ou embalaxe confeccionada recibían un importe previamente estipulado. Nun principio, as pezas cravábanse a golpe de martelo; máis adiante, o proceso pasaría a facerse mediante sistemas de presión de aire.

Na imaxe que ilustra esta crónica podemos ver en plena faena a Miguel “da Cunqueira”, Gonzalo Oseira, Álvaro Basanta e Pascual Jiménez.

Moitos mozos de Mondoñedo pasaron por este espazo de traballo, atopando alí unha vía fundamental para obter ingresos económicos cos que satisfacer as súas necesidades diarias ou, a base de aforro, acceder a bens de máis valor. No ano 1980 pechou as súas portas definitivamente esta pequena industria madereira mindoniense, deixando sen emprego a varios operarios e poñendo fin á tradición de cravar caixas de madeira no lugar.

Coa colaboración de Andrés García Doural