Hai días nos que Mondoñedo se viste dunha maxia antiga e silenciosa. Dende a Alameda dos Remedios, a mirada elévase cara á ladeira do monte mentres o barruzo e os giróns de néboa envolven as vellas pedras do convento de Os Picos. Entre a frondosidade do bosque e o veo espeso das nubes baixas, a vella silueta do cenobio semella un pantasma de pedra vixiando o val, lembrándonos que a beleza da nosa terra non precisa de sol radiante para abraiar o corazón.